swoich
wierszach Maryla Rose nawiązuje do pewnych form modlitwy; medytuje nad
doświadczeniem jedności: człowieka z Bogiem, człowieka z
drugą
istotą ludzką i z całym światem. Dominuje tu metaforyka
sensualizująca doświadczenie duchowe z jednej strony, ale z drugiej,
prostota, oszczędność słów, nawet ascetyzm. Wyrazistym rysem
tej
poezji jest optymizm, ufność pokładana w Bogu, otwarcie na
transcendencję, chęć wyrażenia niewyrażalnego; cechuje ją
pozytywny stosunek poetki do świata. Miłość została tu uznana za istotę
bycia, mocno podkreślono jej sprawczą i ocalająca
siłę
zarówno dla cielesności, jak i dla duchowości
człowieka.
Magdalena Ryszkowska
